silent...!

گاهی آرزو میکنم کسی را داشتم که ایننقدر میفهمید که احتیاج به هیچ صحبتی نبود !کسی که چشم خوانی را از کودکی آموخته و چشمان من که پراز سطرنخوانده است را تند خوانی میکرد

من این روزها ثانیه  ها را ساعت وار میگذرانم

نمیدونم کجای این دنیا اشتباه نوشته شده سهم من , که حالا دیگه همه چیز آزارم میده !

درد دارم دردی که از حوصله بیرونم آورده و قلبمو داره داغون میکنه از ضعف!

چرا آدما دوست دارن بگن که خیلی بی تفاوتن ؟که خیلی آدمای پرمشغله ای هستن که من یاسمن ام  تو روزگارشون !

کوچه های علی چپ را از حفظم دیگه !!

گمونم دیگه کوچه نیست اتوبان علی چپ شده !

گاهی ارزو میکنم ای کاش دردم هم مثل تموم گوش های دورووری هام عادت کردنی بود !

حالا همه عادت کرده اند که درد بکشم و بغض کنم و بگم خسته ام و درد !و تنها صدای نفس بشنوم که دم و بازدم

عادت کرده ام به نداشتن ها و نمیخواهم ها !

حالا دیگه مطمئنم اما بازم عادت نکردم و دلم نمیخواد به درد عادت کنم !

گاهی وقتا همه چیز قابل تحمله

 حتی درد
اما فقط کافیست کسی اینقدر داغونت کنه که حتی جای کش شلوارتم هم آزارت بده

نمیشه زمین خورد و گریه نکرد

به دادم برس بهترین نارفیق

هنوزم به دستای تو ،قانــــــع ام

هنوزعاشقم با یه زخم عمیــــــــــــــــق

تو این روزهای سیاه و کســــل

دلم خیس از حس بارون شدن

تو رو جون هرکی که بهش مومنی

فقط امشب و حرف رفتن نزن !!

......

               رضا یزدانی ...

دلم یه چیز میخواد ای کاش میفهمیدن آدما !!!

کی منو میشناسه ؟

دلم میخواد یه کاری کنم اما دلم مطمئن نیست به هیچی ای کاش میتونستم یه جوری مطمئن شم

اون انسانی که عشقش !! رو با صد هزار دلار عوض میکنه یا انسان نیست !یا عاشق نبوده !یا نمیدونه عشق چیه !!!

گاهی معنایی وسیع تری برای جمله ها باید یافت !

ای کاش آدما میدونستن که شاید من فردا برای همیشه خداحافظی را بر دنیایی روانه کنم که عطای دوستی بی شناخت را به لقایش بخشیده ام و گوش هایی که شنیده ها را هر جور که خواسته اند تعبیر میکنن را به شنیده هایی قضاوت گر حواله میکنم و برایشان دنیایی که ساختن را آرزومندم

اینجا که منم جهان سراسر غم نامه نویسی است

آنجا که شمایید الهی به توان رسانش .

به توان آخرین عدد های تصادفیتان

آری من این روزها را همه دیده بودم

 و برای تمام لحظه هایش اشک ریخته بودم

 برای لحظه های که  تمام تنم شبها از خوابش هم میلرزید و هراسناک تنها پا میشدم ...

اری/ مگر نمی شود آدم سال های بعد را به یاد آورد و برای خودش گریه کند؟/

من سالها پیش اشک ریختم و ترسیدم و حالا تنها بغضی گلویم را فشار میدهد که  چشمانم را از سنگینیش می بندم مبادا کسی بفهمد چشمانم هنوز هم نم دارد.

 میدانستم تنها باقی مانده ی روزهایم حسرتی است که خواهم خورد

تو هنوز هم سرپایی و من همیشه سربرپا...

ای گاش میدانستی مرثیه برای نیوفتاده ها جقدر سهمگین تر است

و ای کاش میفهمیدی که دیدن کابوس های شبانه برایت بس هرسناک تر است

......

پ.ن: /عباس معروفی ... سال بلوا/